***
ერთხელ საპორტო ქალაქში ვცხოვრობდი და მერქვა... არაფერიც არ მერქვა. უსახელოდ ვცხოვრობდი და მე ვიყავი ერთადერთი ადამიანი ამ ქალაქში, რომელსაც სახელი არ ერქვა. მე ვცხოვრობდი ყველა ფანჯრის ქვეშ, რაც კი ამ ქალაქში იყო და ვიწერდი ფანჯრიდან გამომავალ ამბებს, ყველა ერთმანეთს რომ გავდა განსხვავებულობით.
მე მქონდა ერთი დიდი და უსასრულო კარდიოგრამის ფურცელი და იქ ვიწერდი ფანჯრებიდან გამომავალი პულსაციების სიხშირეს, რომელიც დაბალ-მაღალ მთებს გავდა.
მე მქონდა უთვალავი ნოტების ფურცელი და იქ ვხატავდი ფანჯრებიდან გამომავალ სიცილს და ტირილს, დიეზებით და ბემოლებით.
მე მქონდა ერთი პატარა მუსიკალური ზარდახშა, რომელსაც მაშინ ვხდიდი სახურავს, ფანჯრიდან გამომავალი ბავშვის ტირილის ხმა რომ ჩამესმოდა.
მე მქონდა ალიკაპი ჩემთვის და პირზე ვიკეთებდი, საკუთარი ხორცისთვის რომ არ მეკბინა, როცა დედების ტირილის ხმა მესმოდა.
მე მყავდა ერთი ცალი მგალობელი ჩიტი, ყოველ დილით ფანჯრებთან რომ შემეხსენებინა ადამიანებისათვის, რაც არ უნდა არ სდომოდათ და რაც არ უნდა არ დაეჯერებინათ, გაზაფხული მაინც მოვიდოდა ყოველ წელს, ერთსა და იმავე დროს.
მე მქონდა სულ ახალ-ახალი აყვავებული შინდის ტოტი, რომელსაც იმ ფანჯრის რაფაზე შემოვდებდი ხოლმე ღამღამობით, სადაც შინდისმურაბებიანი ბებიები ცხოვრობდნენ, რადგან მინდოდა დაეჯერებინათ რომ სანამ დილაობით აყვავებული შინდის ტოტი დახვდებოდათ რაფაზე, იქამდე არავინ წაართმევდა შინდისმურაბებიანი ბებიის სტატუსს.
მე მქონდა უთვალავ ზღაპრებიანი წიგნი რომელსაც იმ ბავშვების ფანჯრის ქვეშ ვკითხულობდი, ვისაც ღამე გვერდით არ უწვებოდნენ.
მე მქონდა თხელპირიანი ჯიბის დანა და ყოველ საღამოს ვაშლს ვთლიდი იმ ფანჯრის ქვეშ, იმ მოხუცი კაცისთვის, ცოლი რომ უთლიდა ხოლმე, სანამ ცოცხალი იყო.
მე მქონდა იასამნების თაიგული და იმ გოგოების ფანჯრებზე ვტოვებდი, რომლებიც მიატოვეს.
მე მქონდა კონტრაბასი და იმ ფარდულის ფანჯარასთან ვუკრავდი, სადაც გატეხილ ვიოლინოებს და ჩელოებს ინახავდნენ.
მე ვიცოდი ყველა იმ წყვილის სიმღერა, სიყვარულის ეიფორიის პერიოდში რომ დაარქვეს ჩვენი სიმღერააო და მაშინ ვმღეროდი მათი ფანჯრების ქვეშ, როცა ჩხუბობდნენ.
მე მქონდა ერთი ცარიელი ბოთლი, რომელიც პორტში მიმქონდა ყოველ დილთ, ყველა ფანჯრის მოვლის შემდეგ. მოვხდიდი სახურავს, მივიტანდი პირთან და ფანჯრებიდან წამოღებულ დღის და ღამის ამბებს ვუყვებოდი. მერე მჭიდროდ დავახურავდი თავსახურს და ოკეანეში ჩავაგდებდი იმ პოლკოვნიკისთვის, პორტის მეორე მხარეს რომ იდგა... გახსნიდა ბოთლს, ჩაიხედავდა შიგნით, მხრებს აიჩეჩავდა, მერე ისევ დაახურავდა და უკან აგდებდა ოკეანეში და მიბრუნდებოდა ცარიელი, ამბებისგან დაცლილი. მას კი ჯიუტად ეგონა რომ არავინ სწერდა, არადა ბოთლის ყურთან მიტანა იყო საჭირო. მეც ისევ ჯიუტად "ვწერდი" და "ვწერდი"....
ერთხელაც როცა ჩვეულებისამებრ დავიძარი პორტისკენ "ფანჯრიდან მოტანილი ამბებით" და ჩვეულებისამებრ მოვუყევი ბოთლს და ჩავუშვი ოკეანეში, დავინახე რომ არც პოლკოვნიკთან მისულა და ჩემთანაც აღარ დაბრუნებულა. გადიოდა დღეები, თვეები, წლები, მაგრამ აღარ დაბრუნებულა. მხოლოდ მაშინ დაბრუნდა, სიცოცხლის ბოლო დღეებს რომ ვითვლიდი ოკეანის პირას. მახსოვს როგორ გავხსენი ბოთლი ხელის კანკალით, როგორ მივიტანე ყურთან და როგორ ჩამესმა უცხო ხმა:
"ამა და ამ ადგილას, ამა და ამ დროს დაგელოდები მომდევნო ცხოვრებაში, აქაური ფანჯრების ამბებსაც მაშინ მოგიყვები"
მერე მოვკვდი და აქედან უკვე სხვა ამბავი იწყება...
***
მოხუცმა მეთევზემ ბადე აიღო, რეზინის ჩექმები ამოიცვა, ცოლს გასძახა წავედიო და კარი გაიხურა.
უფრო სწორედ, მოხუც მეთევზეს ბადე აღარ აუღია, აღარც რეზინის ჩექმები ამოუცვამს, ცოლის სურათს გასძახა, მოვდივარო და კარი გაიხურა.
***
ერთხელ სიზმარში დედას დავეკარგე. არ შემშინებია. დავდიოდი და ხალხს ვათვალიერებდი. მიპოვა და ვერ მივხდი რა ატირებდა.
მერე გავიზარდე და ცხადში დავეკარგე, როცა კითხვების უმრავლესობაზე ვპასუხობდი:
"არაფერი" "არაფერს" "არაფერზე".
ვერც მაშინ ვხვდებოდი, რა ადარდიანებდა.
მერე შვილი მეყოლა და ყველაფერს მივხვდი. იმის მერე მეშინია სიზმრისაც და ცხადისაც.
***
როცა პატარები იყვნენ, ბიჭი სახლიდან კანფეტებს იპარავდა და გოგოსთვის მიჰქონდა, გოგო კი აბრაზებდა.
მერე ცოტა რომ გაიზარდნენ, ბიჭი წერილებს წერდა და ჩანთაში ჩუმად უგდებდა, გოგო კი ისევ აბრაზებდა.
მერე კიდე რომ გაიზარდნენ ბიჭმა ის ადგილი აჩუქა, სადაც იდგა და ის ჰაერი, რითიც სუნთქავდა და გოგოც მოტყდა.
იმის მერე გოგო რომ ვაშლის ღვეზელს აცხობდა, ბიჭი ვაშლს უთლიდა. ესე ცხოვრობდნენ ...
მერე მოხუცდნენ და ერთმანეთს უვლიდნენ და ეჯუჯღუნებოდნენ, ეჯუჯღუნებოდნენ და უვლიდნენ. ისევ იმ პატარა ბავშვებად იქცნენ, ერთი რომ კანფეტებს იპარავდა და მეორე აბრაზებდა.
ერთხელაც ბიჭი გატყდა... ახლა გოგო იპარავდა სახლიდან კანფეტებს და ბიჭთან მიჰქონდა პალატაში.
მერე გოგო მარტო დარჩა და წერილების წერა და გაგზავნა დაიწყო ბიჭთან - მისი ბალიშის ქვეშ ამოსდებდა ხოლმე ღამით, დილით კი საფოსტო ყუთში აგდებდა და უმისამართოდ უშვებდა.
ერთ დღესაც გადაწყვიტა, რომ საფოსტო ყუთში აღარ ჩაეგდო წერილი და თვითონ წაეღო. როგორც ყოველთვის ძილის წინ ბიჭის ბალიშის ქვეშ ამოსდო... მერე კი დაიძინა და ბიჭს გაეკიდა...
***
ერთი ჩვეულებრივი კაცი ცხოვრობდა ერთ ჩვეულებრივ პატარა ქალაქში, სადაც ზღვაც იყო, მთაც, ტყეც და მდინარეც, ცხოველებიც, მცენარეებიც და ნაირნაირი ადამიანებიც. ქალაქის შუაგულში ერთი ჩვეულებრივი ეკლესია იდგა, სადაც ქალაქის ჩვეულებრივი მაცხოვრებლებიც ყოველ კვირა დადიოდნენ, გარდა იმ ჩვეულებრივი კაცისა.
მაშინ როცა ისინი ტაძარში იყვნენ, ეს დაეხეტებოდა ტყე-ღრე, მერე გაუყვებოდა ზღვის ნაპირს, მერე გადაჭრიდა მდინარეს, ავიდოდა მთაზე, გადახედავდა ქალაქს და თან თავისთვის ბუტბუტებდა.
ერთ კვირა დღესაც, ჩვეული ხეტიალისას უცხო კაცი გადაეყარა, რომელმაც აათვალიერ-ჩაათვალიერა უხმოდ და ბოლოს ჰკითხა, მთელი ქალაქი ამ დროს ტაძარშია და შენ რატომ არ ხარო.
აბა მოიწიე აქეთო უთხრა ჩვეულებრივმა კაცმა და ჰკითხა - ტაძარი რა არისო?
- როგორ თუ რა არის, ღვთის სახლიაო - უპასუხა უცხო კაცმა.
- სად ვდგავარ ახლა მეო? - ისევ ჰკითხა ჩვეულებრივმა კაცმა.
- სად და ბალახზეო - უპასუხა უცხომ.
- ირგვლივ რას ხედავო?
- ტყესო.
- რისი სუნი გცემსო?
- სველი მიწის, ბალახის და ფოთლებისო.
- რა ხმები გესმისო?
- ჩიტების ჭიკჭიკისო. - აგერ ციყვიც გადახტაო.
- უფრო ქვემოდან რა ხმები გესმისო?
- მდინარის ჩხრიალისო.
- აბა ცოტა ზემოთ ადი და გადახედე რას ხედავო?
- ცისფრად მოლივლივე ზღვასო.
- აბა ყური დაუგდე რა ხმები მოდის მანდედანო?
- ადამიანებისო.
- მოგწონს ეს ყველაფერი რასაც ხედავ და უსმენო?
- კიო.
- ჰოდა აბა მეტი სადღა წავიდე ღვთის სახლში არა ვარო? - ჰკითხა ჩვეულებრივმა კაცმა და რაღაცნაირად გაუღიმა.
უცხო კაცმაც გაუღიმა, ხელიც ჩამოართვა და სანამ გაეცლებოდა მიუგო:
- ეგ ყველაფერი კარგი, გასაგებია, შენი საქმისა შენ იცი, მაგრამ მაინც ვერ გავიგე, მთელი ქალაქი რომ ამ დროს ტაძარშია, შენ რატო არ ხარ, ღმერთის არ გეშინიაო?- მერე შეტრიალდა და მხრების ჩეჩვით გაეცალა.
***
გახსოვთ საპორტო ქალაქში რო ცხოვრობდა და ერქვა.... არაფერიც რომ არ ერქვა. ის რომ ერთადერთი ადამიანი იყო ამ ქალაქში, რომელსაც არაფერი არ ერქვა, ყველა ფანჯრის ქვეშ რომ ცხოვრობდა და ფანჯრიდან გამომავალ ამბებს იწერდა?
მაშინ, იმ ცხოვრებაში, როცა ეს უსახელო კაცი ჩვენს ქალაქში ცხოვრობდა პატარა ბიჭი ვიყავი. სულ ოთხი წლის. ერთ დღესაც ჩემს ფანჯარასაც მოადგა. მე ფანჯრის რაფაზე ვიჯექი და მამას ველოდებოდი. ცირკი იყო ჩვენს ქალაქში ჩამოსული და მამა შემპირდა მაზეგ აუცილებლად წაგიყვანო. იმ დროს ჩვენთან უკვე აღარ ცხოვრობდა და დედა მეუბნებოდა ხოლმე, აი ერთ ხელზე რამდენი თითიც გაქვს, მაგდენი დღე რომ გავა, მაშინ მოვა მამაო. დილით რომ ვიღვიძებდი, პირველად რასაც ვაკეთებდი თვალის გახელისთანავე, თითო თითს ჩამოვკეცავდი ხოლმე.
აი ახლაც ერთი სული მქონდა როდის გათენდებოდა "მაზეგ". და მიხაროდა "მაზეგი" რომ ჯერ "ზეგ" გახდა, მერე "ხვალ" და მერე "დღეს".
დილით ყველაზე ადრე წამოვხტი, ხელ-პირი დავიბანე, დედას ვთხოვე მამამ რომ მიყიდა ის ახალი შარვალი და ბაფთიანი პიჯაკი ჩამაცვი-მეთქი. არ მისაუზმია, ვერ მოვასწრებ- მეთქი, თან ბაფთის დასვრა არ მინდოდა. მერე ფანჯრის რაფაზე ავძვერი და მუხლებზე დავიწყე ორივე ხელი, თან ვფიქრობდი, აი მარცხენა ხელზე რომ დავამთავრებ თითების დათვლას, მერე მოვა. არა არაა, მარჯვენასაც რომ დავამთავრებ მერე მოვა.... არა, არა, მოდი აბა ნელა დავიწყებ დათვლას... მოდი აბა ძალიან ნელა დავიწყებ დათვლას... მოდი აბა კიდევ უფრო ნელა... მოდი აბა..... აბა.....
ეეჰ, ნეტა რომელ საათამდეა ცირკი? ღამდება უკვე... აბა კიდევ ერთხელ დავითვლი.... მერე ჩამთვლიმა და მამა დავინახე ცირკის იარუსებს შორის. პატარა ბიჭისთვის ხელი ჰქონდა მოხვეული... იცინოდნენ... მე არ ვიყავი ის ბიჭი...
ფანჯარაზე კაკუნმა გამომაფხიზლა. უსახელო კაცი მოსულიყო და რაღაცას იწერდა გამალებით.
- რას იწერ - მეთქი - შევეკითხე.
- რაც შენმა თითებმა მომიყვაო - მიპასუხა.
- რად გინდა, სად უნდა წაიღო-მეთქი - ვკითხე ისევ.
- პორტში მიმაქვსო.
- ვისთან მიგაქვს-მეთქი.
- ვინ იცის? - ვისაც მისწვდებაო. - მომიჭრა მოკლედ.
მერე დედამ ჩამომსვა ფანჯრის რაფიდან, მაგრად ჩამიხუტა და დასაძინებლად წავედით.
გათენდა და ის იყო პირველი დილა, როცა თვალისგახელისთანავე თითი აღარ მომიკეცავს... და მეტი აღარც დამჭირვებია.
....................
მეც ვიცნობდი იმ პატარა ბიჭს. ცოტა დიდი ბიჭი რომ იყო, ცირკში ვიყავით ერთად და ვკითხე, პირველად ხარ მეთქი აქ?
არა, ერთხელ ვიყავი, მამამ წამიყვანაო. აბა რა იცოდა, ის ამბავი, უსახელო კაცმა პატარა ბიჭის თითებიდან რომ ჩაიწერა, მეც რომ მომწვდა...
